In een volwassen brein zijn er veel verbindingen gelegd. Verbindingen die helpen situaties te plaatsen en involved hebben op hoe wij er vervolgens mee omgaan. Ze worden gelegd vanuit ervaring of wat ons door anderen wordt geleerd. Maar is een foto van een overleden baby nu echt luguber of is dat voor Daan gewoon zijn doodgebored zusje hij haar kent? En wat is ons aandeel als volwassenen bij het aanleggen van verbindingen van kinderen bij de dood? Een kind voelt immers nog geen enkele lading bij de dood wanner het er nog niet eerder mee te maken heeft gehad.
Als mensen het woord dood horen leggen ze vaak de link met donker, pijn en zwaarte. Al generaties lang hangt er een taboe aan de dood. De hartenpijn is een reden dat we het onderwerp dood liever uit de weg gaan. Men wil kinderen hiervoor beschermen en poetsen de pijn liever weg. Logisch, we zijn immers van nature geneigd om pijn te vermijden.
Maar wats als we kinderen leren dat de pijn en alles wat de dood met zich meebrengt er mag zijn? Dat we een arm om ze heen slaan en erkenning geven aan dat pijn niet leuk is. Dat we hen vertellen dat de pijn niet voor altijd is. Dat we ze laten weten dat afleiding helpt zolang ze zich soms ook even toelaten de pijn te voelen. En dat we hen leren rouwen zodat zij met een mildere blik kijken naar de dood. Hoe mooi.
Hoe mooi zou het zijn als alle volwassenen vanuit hun voorbeeldfunctie kinderen kunnen helpen bij het omgaan met de dood. Zodat Daan leert de dood niet te verbinden aan een onderwerp dat je liever vermijd maar ziet als onderdeel van het leven dat er gewoon mag zijn. Er mag zijn zoals de foto van zijn doodgeboren zusje.
Praktijk Let it bee